^{الهه: من سالها در رشته خوانندگي اصيل ايراني آموزش ديدم و در آن زمان داوود پيرنيا اين نوع خوانندگي را از طريق برنامه "گلها" كه از راديو ايران پخش مي گرديد به شنوندگان آن معرفي نمود. اين اركستر و خوانندگان برنامه گلها بودند كه پايه هاي موسيقي اصيل ايراني را انسجام بخشيدند. در طي مدت پانزده سالي كه اين برنامه پخش مي گرديد، من خواننده اصلي آن بودم. البته بعد از انقلاب ديگر امكان پخش صداي زنان خواننده ميسر نبود و ما ساكت شديم.}

^{آن سينگلتون: با چنين گذشته اي لطفا بفرماييد كه چه شد كه با مجاهدين خلق مرتبط گرديديد؟}

^{الهه: مدت هاي زيادي بود كه من ديگر امكان خواندن براي مردم ايران را نداشتم. يكي از راههايي كه من مي توانستم به خوانندگي ادامه بدهم پيوستن به تبعيدياني بود كه در سواحل غربي امريكا مقيم شده بودند ولي اختلافات في مابين آنها بقدري زياد و از طرفي بي ربط و خرده ريز بود كه من علاقه اي به پيوستن به هيچ يك از اين گروهها پيدا نكردم.}

^{در سال هزار و نهصد و نود و چهار برخي به من مراجعه كرده و خود را بعنوان "ايرانياني روشنفكر" در اروپا معرفي نمودند كه مي خواهند كنسرتي ترتيب داده و از اين طريق از يك طرف مخالفت خود با رژيم آخوند ها را بيان كنند و از طرف ديگر همبستگي خود با مردم داخل ايران و مبارزاتشان براي آزادي و دموكراسي را نشان بدهند. آنها گفتند كه از مجاهدين خلق هم حمايت مي كنند. البته من قبلا نام مجاهدين را شنيده بودم ولي چيز زيادي از آنها نمي دانستم. اين افراد آنها را بصورتي به من معرفي كردند كه انگار اين ها براي آزادي مي جنگند.}

^{آنها من را به اجراي برنامه در كنسرت دعوت كردند. احساس من هميشه اين بود كه صداي من ،بخاطر اين كه از طريق شنوندگان برنامه "گلها" معروف شده است، پس متعلق به مردم است و من بايد آن را به هر طريقي كه شده به آنها برگردانم. مجاهدين وسيله اي بودند كه مي توانست چنين راهي را باز كند. البته من تنها نبودم و خوانندگان مشهور ديگري هم بودند كه توافق كردند تا در اين كنسرت ها شركت كنند.}

 بقیه مصاحبه در ادامه مطلب: